صداي چک چک اشکهايت

را از پشت ديوار زمان

مي شنوم و مي شنوم

که چه معصومانه در کنج

سکوت شب ‌،

براي ستاره ها ساز دلتنگي

مي زني و من مي شنوم

مي شنوم هياهوي زمانه را

که تو را از پريدن و پرکشيدن

باز مي دارد

آه ، اي شکوه بي پايان

اي طنين شور انگير

من مي شنوم

به آسمان بگو که من مي شکنم !

هر آنچه تو را شکسته

و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته...

^{يك جنون} – _{يك عادت}

تموم حسي كه امشب دارم حس تلخي است

درست مثل يه .........

شاید یه کسی شب ها برای اینکه خواب تورو ببینه به خدا التماس می کنه ،

شاید یه کسی به محض دیدن تو دستش یخ میزنه و تپش قلبش مرتب بیشتر میشه ،

مطمئن باش یه کسی شب ها به خاطر تو توی دریای اشک می خوابه ،

ولی تو اون رو نمی بینی ...!  

^خیلی دلم _گرفته

دلم تنگ است براي تموم نفسهات
دلم بي تاب است
نمي دانم جواب كدام بدي را مي دهم
اما تو بگو
شكستن اينقدر لذت بخش است
كاش به اندازه تموم بديهات ازت دلگير بودم
كاش هيچوقت دلم برات تنگ نميشد.
كاش كاش كاش.....

زندگي بدي است . وقتي به گذشته نگاه مي كنم خيلي بد بود

پايان.......

امشب از تمام دنیا فارغ می شوم...

چشمهایم را می بندم...

پا که به زمین بند نباشد

می روی

موج می شوی و می خروشی

و هیچکس...

برای خروشیدن و در هم کوبیدن به تو خرده نخواهد گرفت.

مه می شوی

و هیچکس

 به خاطر بودن اما نبودنت ناراحت نخواهد شد...

آتش می شوی

میسوزانی

اما این خاصیت آتش است

ابر می شوی

می باری...

چشم هایم را باز می کنم

اما خاصیت انسان بودن چیست؟!

لیاقت واژه قشنگیست...

     ^سال نو _مبارک

وقتي كه رفتي حس كردم كه تنها مي مانم

 وقتي كه رفتي فهميدم كه دلم از دستم رفت

 وقتي كه رفتي فهميدم كه سرم شانه نوازش گرش را از دست خواهد داد

 وقتي كه رفتي فهميدم من هم رفتم

 وقتي كه براي آخرين بار از خم كوچه عبور كردي

 روحم من هم پر كشيد ولي به خودم اميد دادم

 به خودم وعده دادم كه بر مي گردي

 ولي دلم چيزي را كم داشت كه كاملا اونو حس كردم

 خودم حس كردم كه قصر آرزوهايم خراب شد

 اري قاصدكم رفت و من هم هم تنها شدم

 قاصدكم رفت و قصر آرزوهايم خراب شد

 قاصدكم رفت و دلم به انتظار برگشت او ماند تا مرد

 به راستي بعد تو چه بايد مي كردم

 من هم مردم دلم هم به همراه تو مرد

 نمي خواست كسي را ديگر مثل تو دوست بدارد

 وقتيكه رفتي نميدانم چرا دلم هم رفت

 وقتي كه رفتي نمي دانم چرا دستانم ديگر توان نوشتن كلمات شاد را نداشت

 وقتي كه رفتي بارها با چشمانم جنگيدم

 كه چرا باز هم توان ديدن را دارند

 بارها با خودم جنگيدم كه چرا من مانده ام

 بارها با دستانم جنگيدم كه چرا هنوز توان نوشتن را دارند

 از وقتي كه رفتي بارها دفتر شعرم با قطرات اشكم مزين مي شد

 از وقتي كه رفتي ديگر توانم نوشتن را هم نداشتم

 مگر اينكه دلم واقعا هواي تو را مي كرد

 تنها آن زمان بود كه مي نوشتم آن هم فقط براي تو

از وقتي كه رفتي ديگر چشمانم نتونست غير از تو روياهاش تو رو ببينه

 از وقتي كه رفتي دلم معبد و معبودش را از دست داد

 مدام بهانه تو رو مي گرفت

 به او مي گفتم كه رفته، براي هميشه از پيشم رفته

 ولي ساده دل قبول نمي كرد

 هجران تو را باور نداشت

 مي گفت كه تمام وجودش بوي تو را مي دهد

 براي همين مي گفت كه تو هم هستي

از چشمانم متنفر بودم

 كه چرا از همان لحظه اول برايت اشك نريخت

 مي دوني ديگه نمي خواستم اونها رو باز كنم

 ازشون متنفر بودم

 آخه مي دوني روزي كه براي اخرين بار دستت رو روي اونها كشيدي

و گفتي كه قطره اشكت بوي عشق مي ده

 فكر كردم چشمام از خودم عاشق تر هستند

  شايد چون خيلي دوستت داشتن نتونستن باور كن

 شايد هم عزيز معجزه دستهاي تو بوده

 اره مطمئنم كه معجزه دستهاي تو بوده

يادته گفتي ديگه مي خوام بهت محبت كنم

تو بگو من چي كنم با اين دلم

هر روز ميگه بر ميگردي

هيچ وقت تا اين اندازه تنها نبودم

قلم در دست گرفتم كه بنويسم از تو متنفرم تا

شايد بتوانم به زندگي آنطور كه مي خواهم ادامه بدهم ولي وقتي به كاغذي كه

دستم روي آن بود نگاه كردم ديدم كه بي اختيار باز هم نوشته ام دوستت دارم

برگرد ، برگرد كه دلم ، قلبم، همه و همه بهانه تو را مي گيرند

فقط دلم مي خواد بهت بگم

سکوت تنها چاره ي من بود

گر دلم مينوشت ،زبانم ميمرد

گر زبانم ميگفت ،دلم ميشکست

سکوت تنها چاره ي من بود

آنجا که قلبم شکست

درد هايم را فقط،آسمان ميدانست

ستاره ها يگانه شاهد هايم بودند

عيبشان اين بود

حرف هاشان را ستاره اي ميگفتند

 زبانشان را زميني ها نميدانستند

 من ميدانستم ،اما

 سکوت تنها چاره ي من بود

سکوت و انتظار

تا بيايد مردي که آسمان بشناسدش

بداند ابر چيست

بداند اشک چيست

زبان ستاره ها را بفهمد

تا او معني کند چشمک ستاره ها را براي زمين

دلم هر از چند گاهي هواتو مي كنه !

هنوز هم عطر وجودتو با تموم وجودم حس مي كنم ...

يادت مياد اون قول هايي كه تو تنهايمون بهم مي دادي ؟

من كه تك تكشون رو به ياد دارم ،

اما ظاهرا" كه تو خيلي زود فراموششون كردي  ...!

بگذريم ...

نمي دونم الآن تو درونت چي مي گذره ، نمي دونم الآن

كجـايي ، روزگار برات چطور ميگذره  و نمي دونم كه

حالا داري چه قول هايي و به چه كسايي مي دي ،

اصلا" ديگه برام زياد فرقي نمي كنه ، اما

اما دوست دارم بدوني كه ديگه هيچ ناراحت نمي شـم

چون تو خيلي بي وفا بودي

تو سخترين لحظاتم من و گذاشتي تنها.....

خدايا يه دنيا مشكل

يه دنيا تنهاي

دلم خيلي گرفته

خيلي خسته ام..........

آمدم تا از عشق به تو بگويم اخم کردي

آمدم از زندگي بگويم گفتي نه

آمدم از چشمانت بگويم نگاهم نکردي

آمدم اما پشيمان شدم از آمدنم

چون تو ديگر مال من نبودي

تو بي وفا تر از آن بودي

که حتي فکرش مي کردم اما

من ديگر نمي خواهم به تو فکر کنم

من دنيايي تازه وزيبا براي خودم درست ميکنم

دنيايي که براي خودم باشد نه براي تو

نه براي فکر و خيال تو،

دنيايي پرازاميد پراز تازه گي وپر از

عشق به خودم تا بار دگر فريب نگاهت

 و فريب چشمانت نخورم

شايد بگويي خود خواه،

 امّا من خودخواهي را مي پسندم

 به آن نگاههاي سردت

ديگر مثل گذشته نمي نشينم

 در انتظارت برايت لحظه شماري نمي کنم

چشمانم را از پنجره مي گيرم از در مي گيرم

تا دوباره در پيچ خم خيابان وکوچه منتظر تو نباشد

 من در کلبه تنهاييم

 ديگر به هيچ چيز فکر نمي کنم

اين را گفتم تا بداني

 من از دوري تو و از عشق دروغينت درخود نشکستم

من آنقدر قوي هستم

تا پيروزي را براي خودم به ارمغان بياورم

تقديم به تو........

خواستم به کسي روي کنم شايد فراموشت کنم
زندگي شايد ندارد بايد فراموشت کنم

بگم كه از درون داغون شدم
 آخر خط يعني اينجا
خيلي راه رفتم
سنگين بود
دردناك بود
هميشه ميگفتم خيلي صبر دارم
خيلي تحمل كردم
اما اينگاري تو دنياي من نبايد خوش باشم
اينو از ته دل ميگم
در اين شب تاسوعا از خدا مي خوام
اگه تو زندگي من و ازم گرفتي
در تمام لحظات عذاب ببيني

زندگی با ادماش برای من یه قصه بود

توی این قصه کسی با کسی اشنا نبود

همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون

توی شب صدایی جز گریه بی صدا نبود

من از اين بازي مي ترسم

با این همه گناه و درد

 کی میره اخرش بهشت

ببین ببین که دست من

هرجا رسید از تو نوشت

 بمانم يا بروم ؟
اي دوست تو  بگو هر آن چه تو بخواهي
 فقط مرا ببخش
ببخش به ياد تو بودن انگارگناهي بوداز جنس يخ
اينبار دلم كه برايت تنگ شود
تمامي خاطره هاي سبز حضورت
 را در قلبم مرور مي کنم
همين براي اين دله زخمي بس است
خودت مي داني با اينکه دوست دارم بمانم
، چقدر مكدرم از بودن و ماندن
آن هم به خاطر ......
مي داني چه مي گويم خوب مي دانم!
 ميخواهم يک شب بنشينم کنارت
 و به اندازه يک بغض کهنه گله کنم برايت
از اين نگاهاي سرد و فريادهاي تلخ
کينه ..نفرت.. چرا توشه سفرم اينگونه شد؟
نگاه کن نکنه ديگه هيچ نگاهي منتظر
 چشمهاي خسته ام نيست
خوش به حال گل سرخ و نيايشهاي شبانه اش با ماه
خوش به حال او بهترين تر ز من
باور کن سنگين است بار اين همه آزار بر دلم

somi 86/9/21

                  روزي هزار بار بر صفحه
                  دل بنويس:ميان بود و
                 نبودش تنها يک حرف
                 فاصله است!به همين
                 سادگي! و من.... روز و شب
                 جريمه سنگين رفتنت را
                 پرداختم! و جز دل که
                 روزي هزار بار خراش
                افتاد، کسي نفهميد که
                از ب،  بودنت ،تا نون
                 نبودت فاصله تا بي
                 نهايت بود 

_تولد وبلاگم ^مبارك

کم کم  بار سفر مي بندي و با بي تفاوتي از اشکهايم مي گذري .

اشکهايي که روزي مي گفتي نبايد بيهوده ببارند و

 هر کدامشان را با دنيايي برابر مي دانستياما حال چه؟ آنچنان سرد

 و بي تفاوت از کنارم مي گذري که باور ندارم اين خود توئي

 چه کوتاهي و اشتباهي از جانب من سر زد

که حتي مجال خداحافظي به من نمي دهي يعني آنقدر گناه بزرگي مرتکب شده ام

که مستحق گذشت نيستم!من چه کرده ام؟جز اينکه صادقانه دوستت داشته و دارم

.جز اينکه تمام بي توجهي هايت را به دليل خستگي ات دانستم . من فکر مي کردم

 مي توانم با تو همسفر شوم  تا ابد اما هيهات که پيوند آب و آتش

خورشيد و ماه با هم ممکن نيست . در حضور خورشيد وجود تو حضور چون مني بي معناست.

چقدر مرگم بي صداست . بي صدا و خاموش . ميداني حال چگونه ام؟

مثل ماهي اي که از آب دور مانده است . ماهي تازه که از آب دور ميماند باته مانده ی اکسیژن  

سر سبزترين بودم و زردم کردي

تبعيدي فصل شوم و دردم کردي

من چشم و چراغ اين و ان بودم و تو

انگشت نما و کوچه گردم کردي

نمي نويسم .....

چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني!

حرف نمي زنم ....

 چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي!

 نگاهت نمي کنم ......

 چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني!

 صدايت نمي زنم .....

 زيرا اشک هاي من براي تو بي فايده است!

فقط مي خندم ......

چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

                           اگر بوي گلي را دوست نداري شاخه هايش را نشکن

بغضم از حنجره اي است

 که به صحراي دلت ختم شود

                      و قلم مي داند

                            راز جان دادن تو

                                 راز بيداري ماه و مه و مي

                                                         در شب سرد زمين

دلت هميشه زندان من است

        آتشکده عشق تو از آن من است

                                        آن روز...

                                         که وداع من و توست

                                             آن شوم ترين لحظه پايان من است